Znajdujesz tabulaturę utworu, którego chcesz się nauczyć. Fraza wydaje się dziwna. Słuchasz nagrania, patrzysz na liczby i grasz ponownie.
Po powtórzeniach zaczyna przekonywać. Może pierwsze wrażenie było błędne. A może tabulatura zmieniła oczekiwania.
Badania wykształconych muzyków pokazują, że zapis może tworzyć oczekiwania słuchowe, wpływać na ocenę niejednoznacznych melodii i zmieniać percepcję nawet bez świadomego korzystania z informacji wizualnej.
Nie znalazłem opublikowanego eksperymentu bezpośrednio sprawdzającego, czy pokazanie gitarzyście błędnej tabulatury zmienia to, co słyszy w prawdziwym nagraniu. Nauka nie wykazała tego konkretnego efektu. Istniejące wyniki czynią pytanie interesującym.
Tabulatury są interpretacjami
Błędy mogą wynikać ze źle usłyszanej nuty, miksu ukrywającego gitarę, efektów utrudniających rozpoznanie ataków lub wysokości albo nieznanego stroju.
Nawet poprawna nuta ma kilka pozycji na gryfie. Tabulatura wskazuje zarówno brzmienie, jak i przypuszczalne miejsce wykonania.
Zmienia to palcowanie, ruchy, puste struny, slide, podciągnięcia i odczucie. Wiarygodna wersja może być błędna, a brzmieć dostatecznie blisko.
Co dzieje się po zobaczeniu odpowiedzi wybranej przez inną osobę?
Muzycy potrafią słyszeć zapis w myślach
W 2003 roku Warren Brodsky i współpracownicy badali ciche czytanie partytur z rozpoznawalnymi melodiami ukrytymi w rozbudowanej notacji. Potem sprawdzali rozpoznawanie zrekonstruowanych melodii przez doświadczonych muzyków.
Trzy eksperymenty wspierały audiację z zapisu: ciche czytanie może tworzyć wewnętrzne wyobrażenie słuchowe. Zakłócanie uczestniczących procesów pogarszało wyniki. [1]
Nie znaczy to, że każdy gitarzysta słyszy doskonałe nagranie na widok tabulatury. Pokazuje, że informacja wizualna może stać się oczekiwanym dźwiękiem u wykształconych muzyków.
Zapis wskazuje, czego oczekiwać
W 2005 roku Daniele Schön i Mireille Besson pokazywały muzykom zapisane sekwencje i odtwarzały dźwięki, których ostatnia nuta zgadzała się lub nie z partyturą.
Powstały oczekiwania wizualne. Elektryczne reakcje mózgu wskazały wpływ na przetwarzanie słuchowe około 100 milisekund po dźwięku. [2]
Oczekiwanie istniało przed istotnym dźwiękiem; nie było tylko późniejszym świadomym porównaniem. Przewidywanie pomaga czytać muzykę, ale rodzi pytania przy niejednoznacznym brzmieniu.
Dźwięk słyszany na dwa sposoby
W 2011 roku Bruno Repp i Robert Goehrke badali dwunastu doświadczonych pianistów za pomocą paradoksu trytonu. Tony były niejednoznaczne oktawowo, bez oczywistego kierunku w górę lub w dół.
Pianiści oglądali melodie zakończone takim interwałem. Czasami grali zapis; innym razem tylko patrzyli podczas słuchania.
Częściej wskazywali kierunek sugerowany zapisem. Granie nie wzmacniało efektu: sam widok wystarczał, aby wpłynąć na ocenę. [3]
Dźwięk nie zmieniał się obiektywnie; reprezentacja wizualna zmieniała najbardziej prawdopodobną interpretację.
Ograniczenia są ważne: dwunastu pianistów, nie gitarzystów; skonstruowane tony, nie przesterowana solówka wśród perkusji. Sztuczna niejednoznaczność umożliwiła badanie wpływu wzroku. Prawdziwe nagrania też bywają niejednoznaczne, choć z innych powodów.
Efekt może wystąpić bez świadomości zapisu
W 2022 roku Bailey Tranquada-Torres i współpracownicy użyli paradoksu z krótko pokazywanymi nutami w górę lub w dół, maskowanymi do badania wpływu bez świadomego użycia wskazówki.
Percepcja przesuwała się w sugerowanym kierunku, silniej u muzyków. Drugi eksperyment powtórzył wynik i dostarczył dowodów występowania bez świadomości bodźca. [4]
To nie znaczy, że tabulatura każe usłyszeć nutę wyraźnie nieobecną. Chodzi o niejednoznaczne warunki: zapisane Fis nie zmienia wyraźnego C. Ale nuta pod talerzami, przesterowany akord i ukryty przebieg mogą zostawiać miejsce dla oczekiwań.
Oczekiwania dla rąk i uszu
Tradycyjna notacja opisuje głównie nuty i długości. Tabulatura wskazuje strunę i próg. Doświadczony gitarzysta łączy liczby z tysiącami ruchów.
Andrew Butler i współpracownicy badali dwunastu gitarzystów rezonansem funkcjonalnym, pokazując partytury, tabulatury, diagramy i fotografie akordów. Czasem patrzyli; czasem grali na specjalnym gryfie podczas badania.
Reprezentacje dawały różne wzorce neuronalne zależnie od abstrakcyjności. Badacze opisali silnie wyuczone powiązania wzrokowo-ruchowe między symbolami i ruchami. [5]
Inne badanie porównywało gitarzystów, beatboxerów i osoby bez wykształcenia muzycznego. Gitarzyści selektywnie angażowali układy czuciowo-ruchowe związane ze swoim doświadczeniem przy słuchaniu nowych wykonań gitarowych. [7]
Widząc:
e|----------------|
B|------8--10-----|
G|--7-------------|
D|----------------|
A|----------------|
E|----------------|
gitarzysta może przetwarzać więcej niż trzy liczby: wyuczone oczekiwania dźwięku, ruchu i układu gryfu. To uzasadnia badanie efektów podobnych do zwykłej notacji.
Gitarzyści przewidują dźwięki znanych układów
Keith Phillips, Andrew Goldman i Tyreek Jackson pokazywali tabulatury 21 gitarzystom grającym akordy na gitarze MIDI. W połowie prób bez ostrzeżenia zmieniali jedną nutę brzmienia. Muzycy oceniali zgodność z wykonaniem.
Odpowiadali szybciej przy znajomych akordach i układach oraz poprawnym dźwięku zwrotnym. Autorzy interpretowali to jako związek wyuczonych oczekiwań słuchowych i ruchowych. [6]
Nie dowiodło to, że znajome układy wywołują halucynacje błędnych nut. Pokazało silniejsze lub sprawniejsze powiązanie gestów i oczekiwanych dźwięków.
Zapis tworzy oczekiwania; mogą one wpływać na niejednoznaczne dźwięki; tabulatury wiążą się z gestami, a gesty z dźwiękami. Bezpośredni eksperyment nadal jest potrzebny.
Eksperyment, którego wydaje się brakować
Wybierz trudną frazę: przesterowanie maskujące nutę, dwie wiarygodne wysokości lub pozycje sugerujące różną artykulację.
Losowo przypisz doświadczonych gitarzystów do grup. Jednej pokaż Tabulaturę A, drugiej Tabulaturę B przed słuchaniem. Obie powinny być wiarygodne, ale tylko jedna odpowiadać wykonaniu. Zapytaj, co słyszą, bez ujawniania celu.
Jeśli każda wersja sprzyja swojej interpretacji u porównywalnych słuchaczy, byłby to dowód zakotwiczenia percepcyjnego. Jest to wiarygodne w świetle badań, ale pozostaje hipotezą do sprawdzenia.
Interesujące jest otwarte pytanie, bez twierdzenia, że nauka dowiodła oszukiwania mózgu przez tabulatury.
Powtarzanie może uwiarygodnić błąd
Wielokrotne patrzenie, słuchanie i granie transkrypcji z wiarygodnym błędem buduje oczekiwanie nuty, pozycji i fizycznego układu.
Badania nie określają wielkości efektu w prawdziwych tabulaturach ani codziennego znaczenia. Dają jednak powód, by nie mylić znajomości z dokładnością. Przekonujące brzmienie po dwudziestu ćwiczeniach nie jest niezależnym potwierdzeniem.
Sprawdzaj, nie pozwalając tabulaturze słuchać za Ciebie
Posłuchaj przed patrzeniem. Zamknij tabulaturę, powtórz nagranie i rozpoznaj rytm, kierunek oraz ważne nuty.
Przy rozbieżności nie zakładaj, która wersja jest dobra. Zwolnij, porównaj bliskie nuty i sprawdź inną pozycję. Szukaj czystego koncertu, wydzielonej ścieżki lub filmu. Porównuj niezależne interpretacje.
Note2Tabs zaczyna od audio lub YouTube i daje kolejną edytowalną interpretację do porównania z nagraniem i wersją społeczności.
To też nie jest absolutna prawda. Zmień dziwne nuty. Jeśli dźwięk jest poprawny, ale pozycja nie, przenieś go na inną strunę lub próg. Druga transkrypcja to kolejna hipoteza.
Czy błędna tabulatura zmienia to, co słyszysz?
Jeszcze nie wiemy. Są dowody wewnętrznego dźwięku z zapisu, przewidywania słuchowego, wpływu na niejednoznaczne dźwięki i efektów maskowanej notacji. Są też powiązania tabulatur, rąk i oczekiwanego brzmienia.
Brakuje bezpośredniej próby niepewnej tabulatury z prawdziwym nagraniem. Wniosek jest węższy:
Tabulatura mówi, co usłyszała inna osoba. Po jej zobaczeniu może stać się częścią informacji używanej przez mózg do decyzji, co usłyszy dalej.
To powód, aby nadal słuchać nagrania, nawet gdy liczby wydają się oczywiste.
Źródła
- Warren Brodsky, Avishai Henik, Bat-Sheva Rubinstein i Moshe Zorman, “Auditory imagery from musical notation in expert musicians,” Perception & Psychophysics 65(4), 2003, s. 602–612.
- Daniele Schön i Mireille Besson, “Visually induced auditory expectancy in music reading: a behavioral and electrophysiological study,” Journal of Cognitive Neuroscience 17(4), 2005, s. 694–705.
- Bruno H. Repp i Robert M. Goehrke, “Music Notation, But Not Action on a Keyboard, Influences Pianists' Judgments of Ambiguous Melodies,” Music Perception 28(3), 2011, s. 315–320.
- Bailey Tranquada-Torres, Lauren Macleod, Gabriel Damon Lavezzi i Laura Cacciamani, “Cross-modal masked priming of the tritone paradox,” Memory & Cognition 50(8), 2022, s. 1826–1841.
- Andrew J. Butler, Thomas James, Bennis Pavisian i Karin H. James, “Neural differences in expert guitarists during over-learned non-standard visuomotor mapping of abstract versus concrete information,” Neuroscience Letters 750, 2021, 135624.
- Keith Phillips, Andrew Goldman i Tyreek Jackson, “Hand Shape Familiarity Affects Guitarists' Perception of Sonic Congruence,” Auditory Perception & Cognition 2(1–2), 2019, s. 82–97.
- Saloni Krishnan i współpracownicy, “Beatboxers and Guitarists Engage Sensorimotor Regions Selectively When Listening to the Instruments They Can Play,” Cerebral Cortex 28(11), 2018, s. 4063–4079.